Η εξέγερση του 1948 στο Jeju της Κορέας: Η αντιιμπεριαλιστική αντίσταση που πνίγηκε στο αίμα από το στρατιωτικό καθεστώς των ΗΠΑ, του Scott Scheffer

Πηγή: Struggle La Lucha

Πριν από εβδομήντα τρία χρόνια, τον Απρίλιο του 1948, ο λαός του κορεατικού νησιού Jeju εξεγέρθηκε. Η εξέγερση, μία από τις πολλές που έλαβαν χώρα στα πέντε χρόνια μεταξύ του τέλους του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου το 1945 και της αρχής του Πολέμου της Κορέας το 1950. Επρόκειτο να γίνει ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια ενός προπολεμικού αγώνα για αυτοδιάθεση από τους Κορεάτες νότια του 38ου παραλλήλου.

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Κιμ Ιλ Σουνγκ, ο μεγάλος Κορεάτης κομμουνιστής ηγέτης και στρατηγικός νους, ηγήθηκε αντάρτικου στρατού ο οποίος καταδίωξε τους Ιάπωνες αποικιοκράτες νότια του 38ου παραλληλου. Ο στρατός των ΗΠΑ, αφού έριξε ατομικές βόμβες στις ιαπωνικές πόλεις Ναγκασάκι και Χιροσίμα, εξανάγκασε την Ιαπωνία σε παράδοση και κατέλαβε την Κορέα νότια του 38ου παραλλήλου.

Η Ιαπωνία ήταν ήδη στα πρόθυρα της παράδοσης εκείνη την εποχή. Δεν υπήρχε στρατιωτική ανάγκη για ατομική βομβιστική επίθεση, τη χειρότερη αγριότητα στην ιστορία του σύγχρονου πολέμου. Αλλά οι στρατηγικοί νόες της Ουάσιγκτον ήθελαν να χρησιμοποιήσουν τις συνθήκες ως έναν τρόπο για να στείλουν μια προειδοποίηση στην ΕΣΣΔ.

Οι Κορεάτες του νότου δεν είχαν διάθεση να επαναποικιστούν μετά από 35 χρόνια φρικτής σκληρότητας στα χέρια των Ιαπώνων πρώην κατακτητών τους. Αλλά αυτό ήταν το σχέδιο που είχε εκκολαπτεί από την κυβέρνηση του Αμερικανού Προέδρου Φράνκλιν Ρούσβελτ και στη συνέχεια διεξήχθη από τον διάδοχό του, Χάρι Τρούμαν.

Ούτε υπήρχε επιθυμία από την πλευρά των Κορεατών του νότου να διαχωριστούν από τους Κορεάτες του βορρά. Η κοινωνία της Κορέας ήταν ενωμένη για χιλιάδες χρόνια, χωρίς διαφορές στη γλώσσα, τα έθιμα ή άλλα. Η διχοτόμηση ήταν επίσης μέρος των μηχανορραφιών της Ουάσιγκτον.

Στην πραγματικότητα, στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, υπήρχε ευρεία υποστήριξη για τον σοσιαλισμό, τον θαυμασμό για τον Κιμ Ιλ Σουνγκ και μια μεγάλη επιθυμία για την ανοικοδόμηση όλης της κορεατικής κοινωνίας κατά σοσιαλιστικό τρόπο μεταξύ των Κορεατών που ζουν νότια του 38ου παραλλήλου.

Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας

Αμέσως μετά την ήττα και την υποχώρηση της Ιαπωνίας, ενώ ο Κιμ Ιλ Σουνγκ και άλλοι σοσιαλιστές ηγέτες άρχισαν να αναδιοργανώνουν την κοινωνία στο βορρά, μια προσωρινή κυβέρνηση σχηματίστηκε από τους ηγέτες των κινημάτων στο νότο. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας (PRK), όπως ονομάστηκε, συνέστησε λαϊκές επιτροπές σε όλο το Νότο.

Ζήτησαν την κατάσχεση και αναδιανομή γης που κατείχαν Ιάπωνες ιδιοκτήτες και οι συνεργάτες τους γαιοκτήμονες. Σκοπός τους ήταν να καθιερώσουν την ισότητα για τις γυναίκες, ισχυρούς εργατικούς νόμους, να σταματήσουν την παιδική εργασία, μια οκτάωρη εργάσιμη ημέρα, και πάνω απ’ όλα, η ανεξαρτησία και η αυτοδιάθεση.

Αλλά οι Η.Π.Α. αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν την PRK, και ίδρυσαν μια στρατιωτική κυβέρνηση των Η.Π.Α., ο πραγματικός στόχος της οποίας ήταν να συντρίψει το κίνημα του λαού της Κορέας. Μέσα σε δύο μήνες οι ΗΠΑ είχαν απαγορεύσει και εξαναγκάσει σε διάλυση την PRK. Αλλά αυτό δεν επιβράδυνε την αντίσταση ή δεν κατέπνιξε την δίψα για αυτοδιάθεση σε όλο το νότο.

Οι ευρύτατα διαδεδομένες και συνεχείς εξεγέρσεις και απεργίες εργαζομένων, αγροτών και φοιτητών ήταν μια τεράστια πρόκληση για την κυβέρνηση κατοχής των ΗΠΑ. Καθώς μήνες και χρόνια συνέχιζαν, μετά βίας κατορθώθηκε και μόνο μέσω φρικτής, βίαιης καταστολής, η αναχαίτιση μιας επανάστασης που αναπόφευκτα θα είχε οδηγήσει στην επανένωση της Κορέας και στον τερματισμό της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και εκμετάλλευσης.

Ενώ προσπαθούσε να περιορίσει το κίνημα, ο στρατός των ΗΠΑ άρχισε να συγκεντρώνει κατασταλτικές δυνάμεις που αποτελούνταν από Κορεάτες που είχαν συνεργαστεί με τους Ιάπωνες και δεξιούς παραστρατιωτικούς και άρχισε να δημιουργεί έναν νοτιοκορεατικό στρατό και να δημιουργεί μια φιλοαμερικανική κυβέρνηση.

Υπό την κάλυψη των Ηνωμένων Εθνών, θεσπισαν εκλογές που είχαν ως αποτέλεσμα την «εκλογή» του Syngman Rhee το 1948. Ο Rhee ζούσε στις ΗΠΑ για χρόνια και επιλέχθηκε ως επικεφαλής της κορεατικής κυβέρνησης.

Η επανάσταση του Jeju

Αυτή η παρωδία των εκλογών ήταν το αποκορύφωμα για την εξέγερση του Jeju. Το νησί κατοικούνταν από περίπου 300.000 ανθρώπους και ήταν γνωστό ότι ήταν προπύργιο του κομμουνιστικού και σοσιαλιστικού αισθήματος. Η οργάνωση και οι ιδέες που διατυπώθηκαν από την προοδευτική κυβέρνηση του PRK είχαν ριζώσει στο Jeju περισσότερο από οπουδήποτε αλλού.

Οι αρχηγοί του κινήματος γνώριζαν μήνες πριν από τις προγραμματισμένες εκλογές ότι η νίκη του Rhee ήταν αναπόφευκτη και ότι θα σήμαινε τη διαίρεση του βορρά και του νότου. Τον Απρίλιο του 1948, μια σειρά γεγονότων, στα οποία διαδηλωτές στο νησί Jeju δέχθηκαν επίθεση και σκοτώθηκαν από την αστυνομία που ήταν ευθυγραμμισμένη με τις δυνάμεις κατοχής των ΗΠΑ, οδήγησαν σε μια παννησιωτική εξέγερση.

Με κυνηγετικά τουφέκια και μερικές φορές τόξα και βέλη, η εξέγερση των κατοίκων της Jeju διήρκεσε περισσότερο από ένα χρόνο. Τα κτίρια της αστυνομίας και άλλα κυβερνητικά όργανα δέχτηκαν επίθεση και κάηκαν. Αν και τους ξυλοκοπούσαν, η επαναστατική πλευρά συγκλόνισε τις κορεατικές δυνάμεις που υποστηρίζονταν από τις ΗΠΑ.

Δέχονταν την συνδυασμένη δύναμη πυρός των δεξιών κορεατικών συμμοριών που ονομάζονταν Βορειοδυτική Κοινωνία Νέων που στρατολογήθηκαν από πράκτορες των ΗΠΑ, και ενός στρατού που γρήγορα συγκεντρώθηκε από την Αμερικανική Στρατιωτική Κυβέρνηση της Κορέας με τον Syngman Rhee ως τον κατ’όνομα αρχηγό, που αποτελούνταν κυρίως από δυνάμεις από την Ιαπωνία.

Αν και τα στρατεύματα κατοχής των ΗΠΑ απέφυγαν τις μάχες στην πρώτη γραμμή, οι κατακτητές παρείχαν εναέρια παρακολούθηση και ήταν στην πραγματικότητα οι διοργανωτές της αντεπαναστασης.

Στις αρχές του 1949, μια μεραρχία του νέου υποστηριζόμενου από τις ΗΠΑ στρατού της Δημοκρατίας της Κορέας διατάχθηκε από τον Syngman Rhee και τον αμερικανικό στρατό να επιτεθεί στους αντάρτες Jeju, αλλά αντ’ αυτού επαναστάτησαν. Οι στρατιώτες πολέμησαν ενάντια στις δυνάμεις του Syngman Rhee στην ηπειρωτική χώρα και σκότωσαν τους περισσότερους διοικητές τους. Πολλοί θεωρούνταν ότι είχαν αγωνιστεί μέχρι τέλους στο βορρά και παρέμειναν εκεί.

Η εξέγερση του Jeju τελικά πνίγηκε στο αίμα. Ο φόρος αίματος ήταν τρομερός. Τουλάχιστον το 10% του πληθυσμού του νησιού, δηλαδή περίπου 30.000 άνθρωποι, σκοτώθηκαν, σύμφωνα με τον καθηγητή του πανεπιστημίου της Κολομβίας Bruce Cumings, ο οποίος έχει γράψει και μιλήσει ευρέως γι’ αυτό.

Α αντίσταση του Jeju δεν ήταν η τελευταια της Κορεατικής αντίστασης στην κατοχή των ΗΠΑ. Ο αγώνας του κορεατικού λαού για την αυτοδιάθεση και την επανένωση είναι μακρύς, εμπνευσμένος και ηρωικός. Όπως πολλά κεφάλαια της κορεατικής ιστορίας, το Jeju είναι γραμμένο στις αναμνήσεις των Κορεατών παντού.

Όλη η ιστορία του ρόλου του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη διαίρεση της Κορέας, η σοβαρή απειλή ότι η παρουσία αμερικανικών στρατευμάτων και όπλων στρέφεται ενάντια σε όλους τους Κορεάτες, οι θάνατοι εκατομμυρίων Βορειοκορεατών στα χέρια του αμερικανικού στρατού κατά τη διάρκεια του πολέμου, όλα αυτά έρχονται αντιμέτωπα με την ψεύτικη αμερικανική αφήγηση του Πενταγώνου που εμφανίζεται ως προστασία της Νότιας Κορέας από τη Βόρεια Κορέα.

Ζήτω η ηρωική μνήμη του Jeju! Η Κορέα είναι ένα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s