Ο «εχθρός λαός» απέναντι στην δεξιά αυταρχικότητα

Παναγιώτης Παπαδομανωλάκης

Σε αγαστή συνεργασία κράτος και παρακράτος απο την μια ξεπλένουν τους φασίστες με την δικαστική εξουσία να επιχειρεί να αθωώσει τη ναζιστική οργάνωση ΧΑ για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ενώ ταυτόχρονα οξύνουν την κατασταλτική πολιτική αντιμετωπίζοντας ως «εχθρό λαό» το μέρος της κοινωνίας που αγωνίζεται. Σε λίγους μόνο μήνες η σκληρή δεξιά ατζέντα της κυβέρνησης έχει επιβληθεί με την κατάργηση του ασύλου, την επιβολή αστυνομικής κατοχής σε περιοχές του κέντρου, την επαναφορά της Δέλτα και την ακροδεξιά μεταναστευτική πολιτική των στρατοπέδων συγκέντρωσης κα.

Οι μπάτσοι του Χρυσοχοϊδη αισθάνονται ότι έχουν την πολιτική κάλυψη να προβούν σε οποιαδήποτε αυθαιρεσία, είτε σιωπηλά από το σύνολο της κυβερνητικής πλειοψηφίας, είτε με τις ακροδεξιές κραυγές της απριλιανής συνιστώσας της ΝΔ. Από τους τελευταίου εισήχθη μόλις και το χουντικό δόγμα, που λέει πως όποιος πολίτης δεν σιωπά στην αστυνομική αυθαιρεσία, είναι ταυτόχρονα ύποπτος για περίθαλψη ή προστασία των παρανομούντων «συμμοριτών» και θα υποστεί και αυτός τα βασανιστήρια της αστυνομικής αυθαιρεσίας. Στο παραπάνω κρούσμα έρχεται να προστεθεί και ο πυροβολισμός με πλαστική σφαίρα κατά την διάρκεια αστυνομικής επέμβασης στην κατάληψη στο Κουκάκι.

Είναι λάθος να παραβλέψουμε πως η σημερινή κυβερνητική πλειοψηφία δεν δρα πραξικοπηματικά, αλλά με την υποστήριξη ενός παραδοσιακά συντηρητικού κομματιού της ελληνικής κοινωνίας που μέσα στην κρίση συντηρητικοποιήθηκε περισσότερο, πράγμα το οποίο αποτυπώθηκε στην πολιτική του εκπροσώπηση με τη προς τα δεξιά μετατόπιση των πολιτικών δυνάμεων. Ένα εκλογικό σώμα «κυρ Παντελήδων», «νοικοκυραίων», «νοσταλγών της χούντας», «μακεδονομάχων» κλπ. χειροκροτά τις παραπάνω πράξεις απαιτώντας κι άλλη καταστολή και αστυνόμευση, στοχοποιώντας τους κοινωνικούς αγωνιστές, τους μετανάστες, το φοιτητικό κίνημα, τους απεργούς ως τον «εχθρό» που εμποδίζει την ατζέντα της «ανάπτυξης» μέσω της παράδοσης της χώρας σε εταιρίες real estate, πολυεθνικούς και ντόπιους μονοπωλιακούς ομίλους, από την οποία προσδοκούν να κερδίσουν κάτι τις. Είναι ο ίδιος «εθνικός κορμός» που ενώ από την μία υποτάσσεται στους ξένους και ντόπιους ισχυρούς και από την άλλη του τρέχουν τα σάλια με τις υποσχέσεις πως η χώρα θα γίνει «Μονακό των Βαλκανιών» και ντύνεται «μακεδονομάχος» ή «τουρκοφάγος» κατά περίσταση, για να υπηρετήσει τους εθνικιστικούς τυχοδιωκτισμούς της άρχουσας τάξης.

Το στοίχημα του κόσμου του αγώνα μέσα σε όλη αυτή τη συγκυρία, είναι να υπερβεί τις διαχωριστικές γραμμές, να κρατήσει τον προοδευτικό κόσμο που ξαναβγήκε στους δρόμους απένταντι στην αυταρχική πολιτική της κυβέρνησης, βοηθώντας στο να ηττηθούν οι όποιες αυταπάτες πως μια δοκιμασμένη διαχειριστική λογική της ίδιας πολιτικής αποτελεί λύση και ορθώνοντας ένα μαζικό κίνημα σε αντίστασης στην νεοφιλελεύθερη, ρατσιστική και στο βάθος πολεμοκάπηλη επέλαση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s